Dank ook voor het mentale stuk, een fijn gesprekspunt deze vakantie met mijn kinderen. Een oudere vriendin met een boeren achtergrond zei ooit tegen me dat we niet moeten vergeten onze kinderen te leren dat je soms de oogst ook moet binnenhalen als je er geen zin in hebt. Als het gaat regenen, en je hebt geen zin, is alles weg, dus hup, schouders eronder, máák zin. Daar denk ik vaak aan. En als docent hoor ik van ouders vaak, bij de vraag over studielast "het moet wel leuk blijven". En tegelijkertijd brengen studenten steeds vakers labels en mentale gesteldheid in waarom ze iets niet kunnen. Enerzijds vind ik dat zelfbewustzijn goed, maar onderhand domineert het de hele klas. Heo gaan we daarover het gesprek aan. Jouw stuk helpt me erbij. En dan bedenk ik me dat om een orkest te laten klinken, je wel ook zélf moet oefenen. Ik besef me we het niet alleen bij de jongeren moeten laten, maaar ook als ouders ons zelf moeten aan kijken; wat geven we hen mee? niet alles is maakbaar, en niet alles is even leuk, maar kan het wél worden als je soms zin máákt. Kijken naar wat je wél kan, ipv door een label/mentaal iets, wat je niet kan/lukt. Dank.
Aanrader over thema mentale gezondheid bespreekbaar maken / overdiagnostisering: Lena Bril's substack In Therapie. Heel on point, goed geresearchde en ook persoonlijke stukken!
Er zit denk ik een belangrijk verschil tussen het woord 'aandoening' en 'ziekte'. Het woord 'illness' brengt instinctief een negatieve en afwerende reactie bij me teweeg. Ik zou daar minder snel bevestigend op antwoorden. Een gebrek is nog geen ziekte.
Nog los van het thema of dit weer eens problemen individualiseert, misschien wel te veel individueel benadert.
Dit is dan toch wel een leuk moment om te vertellen hoe ik eerder dit jaar een vlucht van San José Costa Rica had geboekt om m’n grote reis af te ronden. Een andere dan mijn vriendin, die had hem al veel eerder en deze was €500 goedkoper. Ik moest wel 10u eerder vertrekken.
De incheck paal deed het niet, dus ik naar de balie met m’n paspoort maar ook daar konden ze mij niet vinden.
Ik had dus een vlucht naar Amsterdam vanaf San José Californië (SJC).
Daar had ik ook precies 5 seconden van gebaald, mezelf uitgelachen en toen m’n lot geaccepteerd en een nieuwe ticket gekocht. Dan gaat het de hele reis goed, maar zoiets simpels als even checken of ik wel vanaf het goede vliegveld boek is dan toch te moeilijk. Ik ben 24 en neem aan dat ik er van heb geleerd, maar ik zal vast en zeker weer zo’n fout maken. Hopelijk alleen iets minder duur.
Hoe ik die grafiek interpreteer is dat links op het gebied van mentale gezondheid veel meer denkt in "slachtoffers". Mensen die problemen ervaren kunnen daar zelf niets aan doen, krijgen een labeltje en moeten van hoger hand geholpen worden. Enige vorm van persoonlijke verantwoordelijkheid is meestal ver te zoeken. Ik heb het gevoel dat dat ook wel overeenkomt met de retoriek van links op andere thema's, die focus op slachtoffers, en dus ook daders. En het liefst moeten die daders dan boete doen.
Wat mij betreft die je dat ook terug bij discussie over immigratie, slavernijverleden, vermogensongelijkheid, kapitalisme, klimaatverandering etc.
Ik ben absoluut geen aanhanger van degrowth maar de nauwe focus op BBP is onzinnig. Dit wordt dan verdedigd met dat BBP sterk samenhangt met HDI, alleen bestaat deze index voor één-derde uit het BBP zelf. Het resultaat is dus een cirkelredenering. Het correleert met zicht.
BBP is zowel een ouderwetse uitvinding als een vrij nieuwe uitvinding. Het werd gepopulariseerd in de jaren 50 van de vorige eeuw. Voor deze tijd nam het helemaal niet zo een centrale rol in. We leven niet meer in de tijd van wederopbouw en, jawel, we hebben ook meer aandacht gekregen voor het milieu (in de jaren '80 vonden liberale media zoals The Economist en Financial Times dat helemaal niet zo tof!).
Dit doet niets af aan dat het meeste van de bezwaren tegen Piketty hout snijden. Ook in Europa leven nog steeds mensen in armoede en zelfs de facto slavernij (Nederland haalt Noord Koreaanse dwangarbeiders naar binnen voor de scheepsbouw). Toenemende rijkdom is een welkom smeermiddel om dit glad te strijken.
"Misschien heb ik niet genoeg m’n best gedaan, dat geloof ik onmiddellijk. Maar inmiddels klamp ik me vast aan een andere strategie."
Ik weet niet of je een partner of kinderen hebt, maar sta je er weleens bij stil dat anderen last kunnen hebben van deze strategie? Ik vraag het omdat iemand laatst op een seconde na de trein naar Parijs mistte en zijn gezelschap had heel veel stress in plaats van een ontspannen begin van het reisje. En omdat het al de zoveelste keer is, gaan ze volgende keer zonder hem uit te nodigen 😐
Mooi verhaal over dat verkeerde vliegveld. Herkenbaar ook, maar dan anders. Ik moet denken aan het boek van Tim Fransen: Het leven als tragikomedie, dat mij een soort troost gaf over de tragikomedie in mijn leven. Humor helpt. En Prozac. 😉
Het verhaal over weerbaarheid zouden we in een bredere maatschappelijke context moeten zien, ik ben geen schrijver of expert, dus wijs me er alsjeblieft op als ik onzin uitkraam.
Het overdiagnostiseren van dagelijkse sores lijkt mij een symptoom van de meritocratie, want als succes je eigen verdienste is, is falen dat ook, dan is het makkelijk om jezelf als slachtoffer van je eigen psyche aan te wijzen dan die verantwoordelijk te nemen.
Verder denk ik dat de "vercoaching" van de alledaagse sores ook een rol speelt, waar het professionaliseren van hulp bij problemen het ook erger zou kunnen laten lijken dan als een vriend, ouder of zelfs de pastoor je daarbij zou helpen.
Geen pol deze keer?
Dank ook voor het mentale stuk, een fijn gesprekspunt deze vakantie met mijn kinderen. Een oudere vriendin met een boeren achtergrond zei ooit tegen me dat we niet moeten vergeten onze kinderen te leren dat je soms de oogst ook moet binnenhalen als je er geen zin in hebt. Als het gaat regenen, en je hebt geen zin, is alles weg, dus hup, schouders eronder, máák zin. Daar denk ik vaak aan. En als docent hoor ik van ouders vaak, bij de vraag over studielast "het moet wel leuk blijven". En tegelijkertijd brengen studenten steeds vakers labels en mentale gesteldheid in waarom ze iets niet kunnen. Enerzijds vind ik dat zelfbewustzijn goed, maar onderhand domineert het de hele klas. Heo gaan we daarover het gesprek aan. Jouw stuk helpt me erbij. En dan bedenk ik me dat om een orkest te laten klinken, je wel ook zélf moet oefenen. Ik besef me we het niet alleen bij de jongeren moeten laten, maaar ook als ouders ons zelf moeten aan kijken; wat geven we hen mee? niet alles is maakbaar, en niet alles is even leuk, maar kan het wél worden als je soms zin máákt. Kijken naar wat je wél kan, ipv door een label/mentaal iets, wat je niet kan/lukt. Dank.
Aanrader over thema mentale gezondheid bespreekbaar maken / overdiagnostisering: Lena Bril's substack In Therapie. Heel on point, goed geresearchde en ook persoonlijke stukken!
https://timotheeparrique.com/a-response-to-the-financial-times-the-shrinking-arguments-against-degrowth/
Wat vind je hiervan dan?
Doet me denken aan een Utrechts' gezegde: "Ažžie altijd grom, heije 'n hondeleve"
Dingen niet serieus nemen… toch wel een kunde die ik heb meegekregen van de Engelsen! Take it in your stride ✌🏼
Er zit denk ik een belangrijk verschil tussen het woord 'aandoening' en 'ziekte'. Het woord 'illness' brengt instinctief een negatieve en afwerende reactie bij me teweeg. Ik zou daar minder snel bevestigend op antwoorden. Een gebrek is nog geen ziekte.
Nog los van het thema of dit weer eens problemen individualiseert, misschien wel te veel individueel benadert.
“Balen is rente betalen over pech die al is afgelost.” Tegeltje.
Dit is dan toch wel een leuk moment om te vertellen hoe ik eerder dit jaar een vlucht van San José Costa Rica had geboekt om m’n grote reis af te ronden. Een andere dan mijn vriendin, die had hem al veel eerder en deze was €500 goedkoper. Ik moest wel 10u eerder vertrekken.
De incheck paal deed het niet, dus ik naar de balie met m’n paspoort maar ook daar konden ze mij niet vinden.
Ik had dus een vlucht naar Amsterdam vanaf San José Californië (SJC).
Daar had ik ook precies 5 seconden van gebaald, mezelf uitgelachen en toen m’n lot geaccepteerd en een nieuwe ticket gekocht. Dan gaat het de hele reis goed, maar zoiets simpels als even checken of ik wel vanaf het goede vliegveld boek is dan toch te moeilijk. Ik ben 24 en neem aan dat ik er van heb geleerd, maar ik zal vast en zeker weer zo’n fout maken. Hopelijk alleen iets minder duur.
De reden waarom ik niet met de trein naar de start van een ultra durf…
Hoe ik die grafiek interpreteer is dat links op het gebied van mentale gezondheid veel meer denkt in "slachtoffers". Mensen die problemen ervaren kunnen daar zelf niets aan doen, krijgen een labeltje en moeten van hoger hand geholpen worden. Enige vorm van persoonlijke verantwoordelijkheid is meestal ver te zoeken. Ik heb het gevoel dat dat ook wel overeenkomt met de retoriek van links op andere thema's, die focus op slachtoffers, en dus ook daders. En het liefst moeten die daders dan boete doen.
Wat mij betreft die je dat ook terug bij discussie over immigratie, slavernijverleden, vermogensongelijkheid, kapitalisme, klimaatverandering etc.
Ik ben absoluut geen aanhanger van degrowth maar de nauwe focus op BBP is onzinnig. Dit wordt dan verdedigd met dat BBP sterk samenhangt met HDI, alleen bestaat deze index voor één-derde uit het BBP zelf. Het resultaat is dus een cirkelredenering. Het correleert met zicht.
BBP is zowel een ouderwetse uitvinding als een vrij nieuwe uitvinding. Het werd gepopulariseerd in de jaren 50 van de vorige eeuw. Voor deze tijd nam het helemaal niet zo een centrale rol in. We leven niet meer in de tijd van wederopbouw en, jawel, we hebben ook meer aandacht gekregen voor het milieu (in de jaren '80 vonden liberale media zoals The Economist en Financial Times dat helemaal niet zo tof!).
Dit doet niets af aan dat het meeste van de bezwaren tegen Piketty hout snijden. Ook in Europa leven nog steeds mensen in armoede en zelfs de facto slavernij (Nederland haalt Noord Koreaanse dwangarbeiders naar binnen voor de scheepsbouw). Toenemende rijkdom is een welkom smeermiddel om dit glad te strijken.
Doet me denken aan een gezegde uit Utrecht: "Ažžie altijd grom, heije 'n hondeleve"
"Misschien heb ik niet genoeg m’n best gedaan, dat geloof ik onmiddellijk. Maar inmiddels klamp ik me vast aan een andere strategie."
Ik weet niet of je een partner of kinderen hebt, maar sta je er weleens bij stil dat anderen last kunnen hebben van deze strategie? Ik vraag het omdat iemand laatst op een seconde na de trein naar Parijs mistte en zijn gezelschap had heel veel stress in plaats van een ontspannen begin van het reisje. En omdat het al de zoveelste keer is, gaan ze volgende keer zonder hem uit te nodigen 😐
Maar je schrijft goed om positief te eindigen 💐
Mooi verhaal over dat verkeerde vliegveld. Herkenbaar ook, maar dan anders. Ik moet denken aan het boek van Tim Fransen: Het leven als tragikomedie, dat mij een soort troost gaf over de tragikomedie in mijn leven. Humor helpt. En Prozac. 😉
Het verhaal over weerbaarheid zouden we in een bredere maatschappelijke context moeten zien, ik ben geen schrijver of expert, dus wijs me er alsjeblieft op als ik onzin uitkraam.
Het overdiagnostiseren van dagelijkse sores lijkt mij een symptoom van de meritocratie, want als succes je eigen verdienste is, is falen dat ook, dan is het makkelijk om jezelf als slachtoffer van je eigen psyche aan te wijzen dan die verantwoordelijk te nemen.
Verder denk ik dat de "vercoaching" van de alledaagse sores ook een rol speelt, waar het professionaliseren van hulp bij problemen het ook erger zou kunnen laten lijken dan als een vriend, ouder of zelfs de pastoor je daarbij zou helpen.